'आमा'

झिकी टुक्क्रा मुटुबाट आँखा भरि सजाउछिन् ,
भोकै आफु भए पनि छाती आफ्नो चुसाउछिन ।

अल्प निदाइ हुर्काउछिन् छ्याप्पै छोपी स्नेहले,
अबिरल बग्छ जीबन अनि उनकै सहाराले ।

बिर्सिएर पीडालाई सन्तानमै भुल्छिन् जती ,
'आमा' शब्दै बिराट छ निस्वार्थ छ कति कति ।

पोश लाग्यो स्नेहिला उनका हातले छुदा ,
मात्त्री बात्सल्य थाहा हुन्छ आँफै आमा हुँदा ।

मामाताकी खानी आमा प्रेरणा कि दानी ,
श्रीजना कि मुल हुन् आमा इतिहासकी नानी ।

उनको माया कोपिलाले पाइ फेर्रियो रुप ,
कस्तो एउटा जीबन मागे मैले उनी सित ।

फुल झै म त फुल्न पाये उनकै प्रेरणाले ,
धन्य!सुन्दर संसार हेर्न पाये उनकै बलिदानले ।

मेरा हरेक शब्दहरुमा उनकै प्रतिबिम्ब ,
सबै सबै शिर्शकहरुमा उनकै रुप रङ्ग ।

श्रीजनाका हरफहरु उनकै प्रेरणाले लेख्छु ,
दोस छैन आमा जहिले गुणै गुण देख्छु ।

झरी बादल जे भए नि उज्यालो थियो मुहार ,
हिउद न बर्षा पालुवामा छर्ने एउटै बहार ।

दुखी कैले बन्नु हुन्न मान्नु गौरब, हर्ष
थपी दिन्छु मेरो आयु बाच्नु लाखौं बर्ष ।

सीमा पारी कस्ले सुन्छ एक्लो भई रुदा ?
मेची कोशी कती बगे आज टाढा हुँदा ।

बाटो हेर्दइ गर्नु आमा अब चाडै आउछु ,
छोडिएको हासो खुशी बटुलेर ल्याउछु ।