पिडा

पीडा लुट्छु भन्नेले
झन् पो छाडी गयो
पत्रै पत्र थाक लगाइ
भुली कता गयो ।।

न त खबर केही पठाउछ
न उ आफै आउछ
उस्कै पिर को थुप्रोले
हरेक पल सताउछ ।।

कता खेपौ यो भारिलाई
पूर्नै लाग्यो मलाई
जलाई दिउ कि आँफैलाई
कोरी आँफै सलाई ।।

नामर्द पो होइने हो कि
गर्दा आत्मा हत्या
पिडा सिवाय के नै पाइयो
यतिन्जेल बाच्दा ।।